Fuzûlî

Fuzûlî, 16. yüzyıl Türk şiirinin doruğu kabul edilen büyük ustadır; asıl adı Mehmed bin Süleyman’dır. Yaklaşık 1480’de Bağdat çevresinde, büyük olasılıkla Hille’de, Irak’a yerleşmiş Oğuz Türklerinin Bayat boyundan bir ailede doğdu. Ömrünü Bağdat, Kerbela, Necef ve Hille dolaylarında geçirdi. Türkçe, Farsça ve Arapça divan yazacak kadar üç dile hakimdi ve şiirlerinde berrak, lirik bir Azerbaycan Türkçesi kullandı. Aşk ve ıstırabı eşsiz bir derinlikle işledi; ‘Leylâ ile Mecnûn’ mesnevisi, aynı konuda yazılmışların en güzeli sayılır. Kanuni’nin 1534’te Bağdat’ı fethinden sonra kasideler sundu, bağlanan cüzi maaşı alamayınca ünlü ‘Şikâyetnâme’yi yazdı. Yedi Ulu Ozan arasında anılması, büyük ölçüde Hz. Hüseyin ve Kerbela’ya adanmış ‘Hadîkatü’s-Süedâ’ adlı eseri ile Ehl-i beyt sevgisinden gelir. 1556’da Kerbela’da vefat etti.